De Stelvio

The Ride is achter de rug! Ik kan nog nauwelijks bevatten dat ik daadwerkelijk ben gefinished! 8 landen in 8 dagen op de racefiets, bijna 1300 kilometers en 17000 hoogtemeters, iedere dag weer, en ik heb het gewoon gered. Ook al blijk ik de enige te zijn die daar niet helemaal in geloofde vooraf.

Het begon allemaal in Prato, aan de voet van de moeder der italiaanse beklimmingen, de Stelvio. Of zoals we dat in het Duits zo charmant zeggen, dem Stilfserjoch.

Van alles wat me in de Ride te wachten stond was ik maar voor twee dingen bang: De etappes van 200 kilometers….en de Stelvio. Ik had getraind op hartslag. Het moest goedkomen. Helaas merkte ik 100 meter na de start dat mijn hartslag niet zoals gewoonlijk in mijn schermpje van de Garmin stond. Paniek! Gelukkig was daar Robert-Jan, die mij in korte zinnen wist uit te leggen hoe ik de instellingen kon wijzigen…de Stelvio kon beginnen!

Het peloton van 250 veelal ervaren wielrenners stoomde mij voorbij. Mijn hartslag was precies goed. Perfect. En toch voelde ik enige frustratie dat ik zo vroeg al weer iedereen moest laten gaan. Diep ademen. Laten gaan. Als je jezelf niet op wilt blazen, moet je concessies maken.

Ik ben de Stelvio opgefietst. Ik heb ‘Ave Maria’ en ook ‘Somewhere over the rainbow’kunnen zingen, dus het ging goed met mij. Ik heb genoten van de machtige bergen om me heen, het uitzicht uit de 48 bochten, de restjes van sneeuw en de groene dennebomen. Misschien had het wel sneller gekund, maar ik weet zeker dat dit precies de bedoeling was.

In mijn filmpje zie je een sfeerimpressie van mijn beklimming.