It’s getting hot up here- De Waalse Pijl

Nog twee kleine weekjes en het gaat beginnen: The Ride komt ineens wel heel dicht bij. Als goede afsluiter van mijn voorbereiding stond afgelopen weekend de Waalse Pijl op het programma. In een weekend met alle kinderen een weg vinden om nog even lekker te trainen valt niet mee, maar uiteindelijk werd het een lang weekend in een huisje in het mooie Limburgse Vijlen samen met bevriend fietsstelletje Anna en Jelle, die op de een of andere manier sterke zenuwen hebben en beweren onze kinderen oprecht leuk te vinden.

Lentegek geitje
Op donderdag gingen de heren samen op pad voor de Klimclassic en heb ik tijdens een zonnig kort rondje van 36 km kennis gemaakt met het Drielandenpunt: Van Vijlen daalde ik af naar Duitsland, dan het Drielandenpunt op en weer afdalen naar Belgïe. De Camerig maakte mijn rondje compleet. Wat een prachtige omgeving, zo groen en glooiend mooi. Ik klom als een lentegek geitje, ik had erg zin in de Waalse Pijl op Zaterdag, en was bij thuiskomst verbaasd over de voor mijn doen aardige prestaties volgens Strava. Anna en ik hadden ons ingeschreven voor de 136 kilometer. Bewust een kortere afstand met het idee om dan wel ‘hard te gaan’. We werden vergezeld door nog een The Ride-deelneemster Mandala, eveneens in voor nog wat extra hoogtemeters.

Migraine
De zaterdag kwam en met de zaterdag kwam enorme hitte en een halve migraine aanval die al op vrijdagavond tijdens de boodschappen inzette. Na enige twijfel tóch in de auto gestapt, na enige twijfel tóch op die fiets gestapt, en zie daar, naar 2 paracetamol, een cafeïne-shot van de Decathlon en twee klimmen verder, voelde ik me eigenlijk wel weer prima. De Waalse Pijl is een geweldige toertocht, die je door de prachtige Ardennen leidt en je op geweldenaren zoals de Stockeu of de Wannerval je kuiten laat voelen. Je begint rustig, op de Côte de Crêpes en de Rosier, maar het venijn zit hem bij deze in de de staart, of misschien kan ik beter zeggen in de tweede helft.


“De Stockeu ging mijn dag niet verzieken!”
Ik was gewaarschuwd voor de Stockeu, en dat woord was inmiddels zo vaak gevallen dat ik op gegeven moment vriendelijk had gevraagd om er ‘niet zo’n ding van te maken’. Tot hier ging het lekker, mijn fiets stelde niet teleur en trotseerde met gewillige hupjes de slechte Waalse wegen, bracht mij naar boven op de klimmen en genoot met mij van het hard doortrappen in de afdalingen. De oh-zo-moeilijke Waalse Pijl ging lekker- en dus moest ook de verrekte Stockeu te doen zijn. De Stockeu begint in Stavelot, en meestal kom je vanaf een afdaling en moet je ontzettend scherp de bocht om, alwaar je meteen stilstaat op een muur van gevoelde drie miljoen procent stijging. Zo ook vandaag. Als extra uitdaging had men verzonnen een strook asfalt in de bocht te vervangen met grind en zand en een ontzettend trage bestuurder te laten keren in precies deze bocht. Exact op het moment dat ik de berg op wilde rijden, waardoor ik moest uitklikken. En toch was ik vastberaden: De Stockeu ging mijn dag niet verzieken! Dus ik klom. En warm dat het was. De verhalen die ik van te voren had gehoord spookten in mijn hoofd: “In het bos word het pas écht stijl. Het begin is het ergste. Na het beeld van Merckx valt het mee.”  Wat duurt-ie lang…Zitten, staan, staan, zitten, niet meer kunnen zitten, staan. Ik fietste hem op. Ik was blij dat ik bleef fietsen. Ik stapte niet af. Ik kreeg het rillend koud van de hitte. Boven! Wow! Euh…en eenmaal boven baalde ik dat het niet sneller was gegaan.’Volgende helling over drie kilometer’ zei een vriendelijk bord aan de top.

Leve de sinaasappelpartjes!
Na de Stockeu en de bijbehorende afdaling volgde de Wannerval, normaal vooral bekend als afdaling, maar vandaag dus voor ons ‘gewoon’ een van de vele klimmen. 8,4 procent gemiddelde stijging valt wel mee denk je, maar net als bij de Stockeu heb je gewoon extreem stijle en dan een aantal vriendelijkere stukken, waardoor het gemiddelde percentage niet zoveel zegt. Na de Wannerval kwam er gelukkig weer een verzorgingspost, waarvoor mijn oprechte complimenten aan de organisatie! Genoeg water en sportdrank, winegums, banaan, koeken en – hozee! – sinaasappelpartjes, ongeveer het allerlekkerste wat je met dit tropische weer maar kan bedenken.

Bewusteloos van de fiets kukelen
Helaas voor mezelf kreeg ik steeds meer last van de hitte. Op de Wannerval  had ik bij de koude rillingen ook nog een trillende onderlip gekregen, en de laatste klim, de Rosier, was voor mij helaas één te veel. Lag het aan de hitte, de migraine of de stressvolle twee weken die aan dit avontuur vooraf gingen, ik begon draaierig te worden en te trillen. Ondanks dat ik mijn hartslag braaf onder de 136 wist te houden door zowat stil te staan, werd het lichte gevoel in mijn hoofd niet beter. Jammer, want de klim leek me prachtig. De warme middagzon tekende lichtvlekjes voor mij op de weg door het bladerdek van het bos, en ik wist dat aan het einde van deze kronkelende, matig stijgende weg enkel nog de afdaling naar de finish resteerde. Al dit mocht niet baten, mijn lijf was in de war. Ik moest stoppen. Even tot rust komen. Stoppen op een klim is voor verliezers, maar bewusteloos van de fiets kukelen, dat is pas echt voor losers, dus ik koos eieren voor mijn geld en zocht een grote boom in een vlakke bocht voor een momentje rust. Waar ik op de Ventoux 2 kilometer voor de top het gas erop zette, denkend dat 2 kilometers werkelijk he-le-maal niks voorstellen, leken deze resterende twee kilometers onoverwinnelijk. Bizar. Toch ben ik na een tijdje weer opgestapt en doorgefietst. Eenmaal beneden, waar de colaatjes al besteld waren door mijn lieve mede-fietsers, voelde ik me weer helemaal goed. Niet op, niet kapot. Gewoon weer de oude.

Tot slot
De Waalse Pijl is zeker een fantastische toertocht- wellicht de leukste die ik ooit heb gedaan. Als ik ooit weer in de buurt ben, dan zou ik zomaar dezelfde route in mijn Garmin zetten, met als enige aanpassing dat die Stockeu eruit gaat. Die hoeft niet meer, been there, done that, no t-shirt needed. Écht waar. Dat ik niet fit was is natuurlijk jammer. Een tip misschien, voor wie er graag een heeft: Neem in je bidons ook waters mee, want die sportdrank over je hoofd gieten als de hitte je te veel wordt, dat is dan ook weer zo’n drempel 🙂